Azungu op het strand

Een aantal dagen geleden waren Rik en ik bezig het huis op te ruimen na we een tijdje weg waren geweest toen Rik plots zei: ‘Azungu, er lopen azungu!’. Ik begreep niet helemaal waar hij het ineens over had. ‘Huh, azungu? Waar dan?’ ‘Ja gewoon, hier op het strand.’

Ik volgde zijn blik en zag inderdaad twee westerse jongens op het strand staan. Ze waren bepakt met grote backpacks, wandelschoenen en hadden beiden een stok in de hand – overduidelijk hikers. Maar waar kwamen die vandaan en waar wilden ze naartoe? Tanguy en Hugues bleken Fransen te zijn die van Cape Maclear naar Senga Bay wilden lopen. Omdat ze niet zeker wisten of ze in het nationaal park mochten wildkamperen begonnen ze al iets zuidelijker, maar dan nog blijft er een tocht over van ongeveer 110km. Toen ze ’s ochtends bij ons aankwamen hadden ze voor die dag pas één kilometer gelopen, maar ze vonden het strand er zo aantrekkelijk uit zien dat ze misschien toch wel een dagje wilden blijven.

Toen we de tuin aan ze lieten zien, zagen ze een papaya liggen. Nadat we ze verteld hadden wat het was lieten ze blijken dat ze nog nooit papaya hadden geproefd. Gezien we best wel wat papayabomen hadden, moest het toch wel geregeld kunnen worden dat ze een verse papaya konden proeven! James dacht dat hij wel wat rijpe papayas had zien hangen in de hoogste bomen die we hebben staan. Toen we de rijpe papayas gespot hadden ging James op weg om twee bamboestokken aan elkaar te knopen om de papaya’s de boom uit te porren, zoals we al eens eerder gedaan hebben. Tanguy vond dit te lang duren en bestudeerde de boom: ‘Ik denk dat ik wel naar boven kan klimmen’. Veel tijd om hem tegen te houden was er niet, want in no-time was hij al halverwege de boom!

Hij plukte twee papaya’s en gooide die naar beneden waar James ze opving. Gelukkig was James er, want er was best een grote kans dat ik ze misschien had laten vallen..

Terug bij het huis sneed ik de papaya in stukken voor een simpele papaya-banaan-mango smoothie. Natuurlijk moesten ze een stukje proeven voor het gemixt werd met de rest van het fruit, anders weet je nog niet hoe papaya smaakt. Ik moet zeggen dat ik papaya niet overal lekker vind, maar die van ons zijn heerlijk zoet en doen dus een beetje denken aan meloen. Zij konden het geloof ik ook wel waarderen, maar de meeste lof kreeg ik voor de smoothie. ‘Wat heb je erin gedaan? Alleen fruit?’ Ik legde uit dat het verse papaya was, banaan uit de vriezer (omdat we regelmatig ineens heel veel hebben en dan word de smoothie kouder) en mangosap uit een pak (mangoseizoen begint pas over 2 maanden). Het oordeel: het was de lekkerste smoothie die ze hier in Afrika gehad hebben, en ze zouden er wel wat gehad hebben hier.

De rest van de dag waren Rik en ik helaas bezig met de dierenarts ophalen en wegbrengen, maar Hugues en Tanguy hebben zich naar eigen zeggen prima vermaakt. Ze hebben het volleybalnet voor ons opgehangen (waar ook de ijsvogels erg blij mee waren) en een rondje proberen te varen met de dug-out canoo (de traditionele kano die we hebben liggen). ’s Avonds hebben we met zijn allen een visje gebakken en een biertje gedronken.

Ik vond het ontzettend leuk om eens bezoek te hebben van mensen van onze eigen leeftijd, en hun wandeltocht langs de kust heeft mij geïnspireerd om ook eens zoiets te gaan doen. Tanguy en Hugues, bedankt voor jullie gezelligheid en misschien tot ziens!

Achterstallig werk (met uitzicht)

Een paar dagen geleden zijn we weer teruggekomen in Malawi. Het is al een tijdje geleden dat ik iets gepost heb, omdat we het eerst ontzettend druk hadden met bezoek. Daarna zijn Rik en ik 3 dagen op vakantie geweest naar Zambia, waarna we meteen doorgingen naar Nederland zodat ik met mijn familie kon zijn wanneer we met zijn allen voor het laatst afscheid namen van mijn opa. Het was erg fijn om weer in Nederland te zijn op dit moment, maar het was ook leuk dat we met wat vrienden af hebben kunnen spreken die 3 weken.

Nu zijn we weer terug in Malawi en moesten we meteen weer aan de bak! Omdat we vlak voor we vertrokken zoveel bezoek hebben gehad wachtte bij thuiskomst een enorme stapel beddengoed en handdoeken erop om gewassen te worden. Gelukkig konden we (tegen vergoeding) hulp krijgen van onze waterdames met deze enorme stapel was. Ik had er behoorlijk tegenop gekeken als wij dat allemaal zelf met de hand hadden moeten wassen.

Intussen zijn ook alle huisjes aan geveegd en gedweild, de afwas gedaan en de wc’s schoongemaakt (want ondanks dat ze niet gebruikt waren afgelopen weken, waren er beestjes die er een thuis van hadden gemaakt, zoals deze pad:

Toen we terugkwamen viel ons al meteen op dat er beestjes op de katten zaten. We konden nergens spul vinden om ze zelf te behandelen, dus hebben we ‘Ask’ de dierenarts gebeld. Toen hij kwam zijn we daar een halve dag mee bezig geweest. Ask heeft namelijk geen eigen vervoer, dus moesten we hem ophalen bij een tankstation vlakbij Monkey Bay (daar kon hij namelijk wel komen met openbaar vervoer), en daar doe je heen en terug net iets minder dan een uur over. Toen hij hier was zijn we maar heel kort bezig geweest met de mijten die ze bleken te hebben. Ik vond het wel een goed moment om te vragen of hij ook wilde kijken naar de wond van Bear Gryll’s sterilisatie. Ask was het met me eens dat het er niet helemaal netjes uitzag en dus kreeg Bear een ontstekingsremmer voorgeschreven. Deze werd door middel van een injectie gegeven, en die kuur moest 4 dagen worden gegeven, of ik dat niet zou kunnen doen..

Nou, ik ben zelf als de dood voor naalden dus ik zei meteen dat ik dat niet kon! Daarop vroeg Ask of Rik het dan niet kon doen. Tsja, vier dagen lang elke dag de dierenarts ophalen en wegbrengen is niet te doen, dus Rik vroeg hoe het moest en waar hij op moest letten. Vandaag moesten we het dus zelf doen en ik geloof dat we allebei zenuwachtig waren.

Maar Rik is een superheld en uiteindelijk stak hij dus toch de naald op de aangewezen plek in de dij, checkte of het niet in een ader zat en injecteerde de ontstekingsremmer. Bear gaf nauwelijks een kik; een opluchting, want morgen moeten we het nog een keer doen.