Zambia deel 2: South Luangwa NP

Eenmaal aangekomen in Lusaka, moesten we afscheid nemen van onze schommelende 4×4 (schokdempers waren compleet nutteloos geworden). We kregen namelijk onze oude vertrouwde minibus terug. Yep, we gingen onze volgende self-drive safari in South Luangwa national park met een (2×4) minibus doen! We vertrokken de volgende ochtend op tijd, maar omdat we ergens een alternatieve route kozen, waren we pas vlak voor zonsondergang op de kampeerplek aan de Luangwa rivier. Wij verbleven bij het prachtige Track & Trail river camp, vlakbij de ingang van het park!

Dit keer hadden we er in ieder geval voor gezorgd dat we nu wél een volle gasfles bij ons hadden. Dus deze avond hebben we lekker macaroni gekookt. Net na het eten kwam er geritsel van 15 meter verderop. Toen we goed keken bleek daar een nijlpaard te staan grazen. Het is intussen een vrij bekend feitje dat nijlpaarden gevaarlijk zijn. Dus het was een hele geruststelling dat er tenminste nog een schrikdraadje tussen ons en dit enorme beest hing, hoewel hij niet erg van ons onder de indruk was.

Een grazend nijlpaard vlak naast de kampeerplek.

De volgende ochtend werden we wakker met het geritsel van bavianen die door onze vuilnis heen gingen. Er waren een soort ijzeren kleppen waar we afval in hadden kunnen doen, maar die hadden we de vorige nacht niet goed open gekregen. En dus hadden we een feestmaal voor apen laten liggen.

Het park in

Ondanks alle wildlife op de campsite, wilden we toch graag vroeg het park in. We begonnen met de River Drive. Rik en ik hebben daar de vorige keer dat we in dit park waren meteen drie luipaarden hebben gezien. Op deze route was ook de oversteekplaats voor olifanten door de rivier. Helaas zagen we dit keer geen luipaarden. En we kregen het voor elkaar de afslag naar de olifantenoversteekplaats compleet te missen. Dus reden we verder door dan wat we eerder met een gids gezien hadden. Verder deze weg af werd de route zanderiger. Maar het waren maar korte stukjes weg, dus lukte het nog best om eroverheen te rijden met de bus. Tot het moment dat het meer dan een paar meter los zand was.

We zaten vast. Alweer

En alweer midden in een park. Naast een – met krokodillen gevulde – rivier. Klinkt bekend.. Goed, we hadden niet heel veel meer keus dan uit te stappen en de banden uit te gaan graven. Omdat de bus een automaat is was het onmogelijk om hem uit de kuil te schommelen. Zodra hij geen grip had ging de band ontzettend hard draaien en zichzelf ingraven zelfs wanneer je de rem indrukte! Nu zaten we echt diep in het zand en deden we het enige wat we konden bedenken: de banden uitgraven en er stokken onder leggen.

We kregen het maar niet voor elkaar om de stokken er ver genoeg onder te krijgen, dus pakte Rik de krik. Hierdoor kregen we meer ruimte onder de banden en konden we de takken die we vonden in de omgeving eronder schuiven. In de verte zagen we een safari auto rijden, maar zij leken ons niet te zien. Maar op dit moment leek het erop dat het ons zou gaan lukken. Rik stapte in de auto en reed hem achteruit, terwijl wij (mijn moeder, zusje en ik) de auto aanduwden. Dit keer lukte het en rolde de auto een flink stuk achteruit, terug naar de vaste grond. Helaas niet ver genoeg, dus we kwamen weer vast te zitten.

Dit keer wisten we wat we moesten doen en kwamen we niet zo diep te zitten. In de tussentijd kwam de safari auto langs waar we eerder de aandacht van probeerden te trekken. Ze besloten ons te helpen met duwen, maar omdat we nu niet zo diep zaten was het heel makkelijk om eruit te komen. Ik kan wel zeggen dat ik de rest van de dag nerveuzer werd van zand op de weg.. Eenmaal terug op een hardere weg vervolgden wij onze weg richting het noorden van het park. Doordat we vast hadden gezeten waren we nu al ruim anderhalf uur in het park en we hadden nog niet echt iets gezien.

De eerste ‘sighting’

Bovenaan ons lijstje van dieren die we nog wilden zien stonden leeuwen en luipaarden. Én hyenas, want die had mijn moeder nog nooit gezien. En ze had geluk! Want binnen de eerste 5 minuten dat we weer op weg waren zei Rik: ‘Hey, een hyena!’ Op deze plek ging de weg als een soort bruggetje over een greppel. De hyena stond precies in de greppel terwijl wij eroverheen reden. Op deze manier waren we heel dichtbij en keek de hyena mij recht aan ‘voor de foto’. Heel gaaf ook voor mijn moeder dat we de eerste hyena meteen van zo dichtbij konden zien. Tegen de tijd dat er nog een auto langs kwam, had de hyena er genoeg van, en dook hij in de buis die onder de weg door liep.

Een ander hoogtepunt

Na een tijdje gewacht te hebben besloten we maar weer door te gaan. We hadden in ieder geval een hyena gezien en er goede foto’s van genomen! South Luangwa is een ontzettend mooi park, en we hebben veel gezien. Toch was er nog een ander hoogtepunt: leeuwen!

Ik had zelf nog niet zo’n grote groep gezien, en al helemaal niet met ‘pubers’. We waren alleen niet de enige hier; de leeuwen waren zowat omsingeld met auto’s als er geen afgrond en rivier achter ze was. Aan de ene kant vond ik het jammer dat niemand zich aan de parkregel van maximaal 3 voertuigen per ‘sighting’ hield. Maar aan de andere kant begreep ik ook wel dat zo veel mensen gewoon graag wilden blijven kijken naar deze prachtige (maar luie!) dieren. We waren ontzettend opvallend met onze minibus tussen alle ruige 4x4s. Maar we kregen het toch maar mooi voor elkaar om hierbij te zijn in onze simpele bus!

Hieronder nog een greep uit de vele foto’s die in anderhalve dag in South Luangwa Nationaal Park gemaakt zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *